Kerk liedjies

Ek het onlangs ‘n blog gelees oor praise & worship wat my nogal baie diep geraak het. (Lees meer hier) Ek het bietjie gaan dink en agter gekom dat wat hy daar gese het raakvat waarmee baie van ons worstel. Dit voel vir my asof ons goed sing wat vir ons uitgele is en ons vra net nie meer vrae daaroor nie. Dit klink altyd baie nice, maar is daar regtig ‘n dieper betekenis, ‘n meer relevante betekenis in my lewe vandag?

Kyk ek kan lekker lank oor praise & worship aangaan. Ek was self deel van daardie opset vir baie jare. Ek is nogsteeds in my gemeente se band en ek love dit nogsteeds om regtig goeie musiek te maak saam met kwaliteit musikante. Partykeer wens ek net ek kon goeie liedjies skryf wat kon pas by wat ek voel oor God op hierdie stadium van my lewe. Maar ek sal dit los vir die mense wat die talent daarvoor gekry het…

‘n Baie bekende prof wat by die fakulteit was, was leraar by die gemeente waar ek nou betrokke is. Hy het ‘n liedjie geskryf wat die gemeente nou moet aanleer, sodat hulle dit kan sing wanneer hy nou weer daar preek. Nou, dis ‘n baie nice liedjie en alles. Goeie melodie en for the most part heel oraait lirieke. Maar in 1 van die verse se hy ‘ons glo in die hel…’ Nie so goeie idee wanneer dit ‘n kwessie is wat lekker gedebatteer word nie.

Dit het my weer laat dink aan ‘n kleingroep gesprek wat ek gehad het verlede week rondom die hemel en hoekom ons daarin glo en is daar ‘n hemel ens. Hoe baie Christene maak hierdie twee aspekte die middelpunt van hulle geloof? Dis skrikwekkend.

Ek gaan nie my persoonlike menings hierop uitbrei nie. Vir nou is ek heel gemaklik daarmee om te se, ek weet nie. Maar wat ek wel weet, is dat daar soveel meer is tot ons geloof. Nie net waarnatoe jy oppad is nie. Ek wil in die ‘nou’ leef waar ek ‘n verskil kan maak in jan-alleman se lewe met God wat my lei in hierdie stryd. Om verhoudings op te bou en Jesus se liefde uit te leef.

Programlose Tienerkampe? Try dit, ek dare jou!

Ek en Cobus en ‘n paar ander het laas jaar begin eksperimenteer met kampe sonder ‘n vaste leier en programme. Okay, die leierlose-ding is seker nie heeltemal so feasable nie, maar die programlose-ding wel. Gaan lees op sy blog oor 20something en Open Space vir al daai details.

Vroeg vanjaar wou ek, soos dit ‘n goeie jeugwerker betaam, ‘n avontuurkamp vir die tieners in ons gemeente hou. Ons datums het geclash met die rugbyweek en die ding het deur die mat geval. Dit sou seker ‘n goeie kamp gewees het, met al die verpligte aktiwiteite oos abseil en laetoubane en al die goed wat ons ken. Ek het nie pyne met dit nie, ek like dit! Maar die ding het net nie op daardie stadium, in April, uitgewerk nie.

So toe ons nou weer begin praat in die rigting van ‘n kamp, het die tieners my baie duidelik laat verstaan dat ons nie te veel aktiwiteite moet inwerk nie. Ek is in elk geval al lankal op die Ervaringsleer-band wagon, so ek het in anyway nie lesings in my kop gehad oor die 15 Goeie Geestelike Grondbeginsels of die Eskatologiese verstaan van Openbaring 11-18 met die wegraping as fokus nie. Wie is nou lus om op ‘n perfekte Saterdagoggend na ‘n boring lesing te luister as jy in ‘n rivier kan gaan swem?!

So tref ons toe ons reelings en so is Chillax-kamp gebore (waar jy kan “Chill” en “relax”). Die doel van die kamp: ontspan, rus, kuier, speel! Die reels van die kamp: alles is opsioneel – van opstaantyd tot deelname tot etes tot stort (alhoewel die meeste die laaste een as ‘n ongeskrewe verpligting hanteer het, gelukkig!). Al wat vooraf vas op die program was, was die Vrydagaand se lanternbekruip – wat ook opsioneel was.

En dis presies wat gebeur het! Ons het Vrydagmiddag by Matatane River Lodge aangekom, Wykie Swanepoel-hulle se pragtige plek en byna onmiddellik afgesuiker rivier toe. Asemrowend! Ja, dit het nog nie baie gereen nie, so die rivier was nie vol nie, maar die kranse en die bosveld en die water het dit prentjiemooi gemaak. En ons het dadelik begin speel! Wat ‘n plesier, wat ‘n voorreg om saam met sulke mooi jong lewenslustige tieners te kan jol en mekaar te kan duik en in die water te kere te gaan!

Ons is teen sononder terug kampterrein toe. Geen vaste etenstyd nie, het ons ons deur ons mae laat lei na die bakke pasta wat ons die middag in Vryheid reeds gemaak het. Heerlik.

Die jonger latte het self die vuur aangesteek en die plek reggemaak vir ure se kuier rondom die gloeiende kole. Almal was gesettle, gemaklik en jy kon vir ‘n slag vergeet van skool, jou ouers, druk van jou vriende, druk om te presteer, verantwoordelikhede…net wegkom.

Later het ek sekerlik een van die snaaksste lanternbekruipe in my lewe gesien. As mense dink dat hulle minder sigbaar gaan wees op ‘n volmaanaand deur hulle klere uit te trek en in hul onderbroeke op die lantern te pounce, moet jy weet: hier kom groot sports! Bitterlik snaaks!

Later is daar Mafia gespeel en musiek geluister en gekuier en gelag en National Geographic-tipe foto’s geneem van paddas wat besig is om te paar (op ‘n kerkkamp! My magtag!). Ek weet nie hoe laat ons gaan slaap het nie.

Saterdag het ons opgestaan soos die Gees en ons lywe ons gelei het. Daar is gebrunch en na die Springbokke se toets gekyk en dit het veroorsaak dat ons natuurlik eers moes gaan kalmeer deur by die rivier en die foefieslide uit te kom – al was die pad na die foefieslide ‘n bietjie bundu-bashing.

Die aand het ons gebraai, elkeen sy eie braaipakkie, en ons het gekuier en gelag en musiek geluister en ‘n reuse handjietennis toernooi met ‘n huge sagte bal gehad.

En ons het WEER gaan lanternbekruip – ander spanne, ander spot…net soveel sports! Daar was mense wat deur die rivier se vlak water geleopard crawl het en ‘n ander ou wat besluit het om vir die res ‘n trench te bou, daarteen besluit het en homself toe daarin begrawe het sodat net sy kop uitsteek en hy die ander kan skrikmaak!

Nog rondes mafia is gespeel, baie potte skaak en eventually het almal in hul chalets uitgekom en in die bed neergeval. Ons het 4 per chalet geslaap en dit het wonderlik gewerk.

Sondagoggend moes ons egter vroeg opstaan om betyds terug in Vryheid te wees om ‘n mimiek in die erediens te doen, maar dit was al drawbac. Ons sou dalk volgende keer eerder later terug gecruise het dorp toe, dan kon ons rustiger opstaan en klaarmaak.

Wat is die punt van hierdie kampe? Om kinders te vermaak? Nee, want dit het hulle sommer self gedoen. Om geestelike waarhede oor te dra? Wel, sonder lesings – na die eerste lanternbekruip het ek hom baie ligweg gereview. Die kinders het self by die ding uitgekom dat, net soos lanternbekruip, kan jy nie kerkwees alleen doen nie. Awesome. Is die doel om verhoudings te bou? Beslis, ja! Daar was 2 ouens saam wat nie regtig deel was van ons jeuggroep voor die tyd nie, maar wat van die kinders van skool af geken het, en dit was great om hulle te sien inskakel. Ook met van die tieners wie se ander vriende ‘n bietjie meer aan die scruff kant is. Dis goed om vir hulle die opsie te kan gee dat ‘n mens jouself kan geniet sonder sigarette, drank en dagga.

Daar was twee couples op die kamp en hulle het gewys hoe gesonde Christentiener couples kan optree. Ek was nie een keer regtig bang dat hulle iewers in ‘n chalet die lakens gaan deurmekaar maak nie. Nie omdat hulle kamtig engeltjies is nie, maar omdat ek weet dis nie die soort verhoudings wat hulle het met mekaar of met my nie.

Kan programlose kerkkampe, waar ‘n mens nie een keer Bybellees nie en net bid voordat jy eet, werk? Ek dink so. Ek kon die naweek in die naam van my gemeente ‘n ruimte skep waar tieners kon ontspan en wegkom en rus en fellowship geniet, sonder om “kerkerig” of dweperig te wees.

En dit is awesome.

Jona

Ons is nou besig met Jona in Hebreeus, om die teks te ontleed en so aan. Ek vind dit onsettend interessant. Ons is nou eers klaar met Jona 1 en 2, maar ek kyk al klaar anders na die boek.

Nou ek is een van die eerstes wat sê dat ek nie eers gaan probeer om alles te verstaan in my 1ste jaar nie. Ek meen, soos 1 van my mede-studente gesê het, dis hoogsgeleerdes wat die Bybel vertaal het en nou wil ek met my ou 1ste jaar hebreeus dit self vertaal? Maar ek moet sê dit help nogal om dit in die grondteks te kan lees. Jy sien klein goedjies raak wat jy nie noodwendig in die vertaling sal sien nie.

Daar is ‘n paar vreemde beelde of uitlatings wat ek raakgelees het. Julle is welkom om my reg te help as ek dalk vreemde goed kwyt raak…

Jona 1:14

Letterlike vertaling:

And they called to Yahweh and they said: “Please, Yahweh, please do not let us perish on the life of this man and do not give us innocent blood for you Yahweh as which you were delighted to have done.”

Afr vertaling:

Toe bid hulle tot die Here en sê: “Ag, Here, moet ons tog nie laat vergaan oor hierdie man nie. Moenie dat ons iemand onskuldig doodmaak nie. U is die Here, U doen wat U wil.”

Oky, nou ek mag verkeerd wees, maar hier is ‘n duidelike verskil. (Weereens dis oop vir interpretasie) Hulle was bang dat hulle 1 van hulle eie ‘onskuldige’ seemanne sou moes offer, omdat Jona strooi aangejaag het. En hulle was onder die indruk dat God dit nou nogal sou like as dit gebeur. Nou om dit bietjie beter te verstaan dink ek moet julle Cobus se blog lees, hier.

Was God ‘n ‘bloodthirsty’ God wat net links en regs offers wou gehad het, al was die ouens glad nie eers betrokke by die groter prentjie nie? Wel ek dink nou glad nie so nie. Maar om dit beter te verstaan moet ons onthou dat in Jona se tyd mense baie ander gode aanbid het. Dit was nou maar net 1 van daai dinge (nie so anders as vandag nie). Wanneer die storm uitbreek in vers 4 het die matrose Jona wakker gemaak en gesê dat hy tot sy god moet bid, want dalk kan hy hulle help. Elke een op die skip het maar sy eie god gehad op wie hy gebargain het. So dis heel moontlik dat daardie gode ‘human sacrifices’ vereis het, en dis dan heel moontlik dat hulle net aangeneem het dat dit is wat Jahwe ook doen.

Nou die gedig wat hoofstuk 2 uitmaak is vrek mooi! Dit vertel net hierdie absolute afhanklikheid van God wat Jona ervaar het. Terwyl hy besig is om basies te versuip, dink hy dat God hom heeltemal verlaat het en tog bid hy nogsteeds en hy bid ‘n lofprysing tot Hom, en hy weet verseker dat hulp net van die Here af kom. Fantastiese beeld wat deurkom.

Ook die beeld wat hy gebruik van die tempel:

Jona 2:8 (in hebreeuse Bybel, 2:7 in afr)

Letterlik:

“When my soul fainted in me Yahweh remembered and my prayer came to you, to your holy temple”

Afr:

Toe ek wou vergaan, het ek aan die Here gedink, en my gebed het by U gekom, in u heilige tempel.

Oky, so obviously beteken dit nou nie dat Jona vir die tempel gebid het nie. Vir hulle was die plek waar hulle God se teenwoordigheid ervaar, die tempel. So hy bid tot God, net op ‘n ander manier as wat ons gewoond is, maar vir Jona was dit heel normaal om so te bid.

Dis baie belangrik om te onthou dat wanneer hy praat van die doderyk in Jona 2:2, hy NIE oor die hel praat NIE!!! Nêrens in die Ou Testament word daar oor die hel gepraat nie. Die doderyk (of sheol) was waarnatoe alle mense gegaan het as hulle doodgegaan het. Dit was nie ‘n slegte ding nie, dit was net hoe dit gewerk het. Almal het op die ou end daar opgeëindig. Dit was deel van die 3-vlak wêreldbeeld.

Wel ek dink ekt nou genoeg aangegaan oor Jona en hebreeus. Maar dit was nogal ietsie wat ek graag wou share. Hoop dit help so bietjie met die verstaan van Jona en die interpretasie daarvan.

Ons moet iets vir die jeug doen! Nog ‘n jeugweek! Nog ‘n spreker! Nog ‘n praise en worship! Ons moet hulle by Jesus uitkry! Die einde van die wêreld is naby! AAAaaahhh!!!!!

Okay, ek skat dis bietjie van ‘n lang titel vir ‘n blog post, maar dit was min of meer die strekking van ‘n gesprekkie wat ek netnou gehad het.
So, die een CSV juffrou wil die administrasie periode van die een skool gebruik as ‘n geleentheid waartydens ek en my charismaatjie die skool se tieners eiehandig moet omkeer van die breë na die smalle weg toe want hulle suip en steek hopeloos te veel. Which is fair – hulle doen. Maar nou vra ek: wat de hel moet ons nou nog vanjaar doen wat anders is, net om “die kinders by Jesus uit te kry” ? (klink soos wanneer jy klein was en jou ma het jou op Kersvader se skoot uitgekry: “Liefie, wat moet ons doen om die kinders by Kersvader uit te kry?” “Staan in die ry by Checkers, my skat.”)
Ek het niks teen jeugweke, gassprekers of praise en worships nie. Regtig nie. Ek organise die goed myself. Ek weet net dat geen tiener gaan val vir ‘n weeklikse (verpligte) sessie in die skoolsaal waar ons hulle om die beurt op ‘n gereformeerde en charismatiese wyse gaan “vermaak” met ‘n preach of ‘n Nooma-dvd nie. Kom nou.
Ek werk gereeld met hulle, en verstaan dat hulle programme al klaar hiper-oorvol is. Nou moet ons nóg ‘n dingetjie inwerk, nóg ‘n preek voorberei, nóg kringleiers (leiers! ha!) kies om nóg ietsie in die week te doen, terwyl ons eintlik, na my mening, net beskikbaar moet wees vir die kids.
Sure, ‘n gebedskamer is ‘n mooi gedagte. Wat in stand gehou, versorg en gebruik moet word. Sure, prayer walks het sy voordele (en ook sy nadele) en dit kry op grootskaal gemoniliseer om dinge te doen.
“Dan moet ons sommer ‘n paar kampe ook hou.” Nou, ek is die laaste persoon wat sal sê dat dié idee suig, maar ek weet mos op wie gaan die reelings afkom: my en Ruben.
Ons het mos f-ol om te doen.
Ons het mos nie ons eie gemeentes se jeug om oor te dink, droom of te worry nie.
Ons is mos verveeld.
Ons het mos nie ons eie struggles met probleme in ons lewe nie.
Ons het mos baie geld tot ons beskikking, in ons persoonlike sowel as kerk-rekeninge.
So kom ons doen dit, voordat Jesus volgende jaar all of a skielik hier gaan oppitch en vir ons vra: “Watse verskil het ons gemaak?” en vir ons ‘n punt uit 300 gee.
Gou-gou.

20-something kamp

Eks nuut op teo@up, maar ek wil graag idees en gedagtes share wat aangaan in teologie en die wereld daar buite…

Ons was hierdie naweek op ‘n kamp gewees by bad-se-loop, (as jy dit ‘n kamp kan noem, dit was eerder ‘n mini vakansie) anyway dit was ‘n plek waar ons oop gesprekke kon gevoer het oor, wel, basies alles.

Ons het natuurlik eers verdwaal soontoe. In plaas daarvan dat ons net 2 ure gery het, het ons 6 ure gery! Haha. Dit was groot pret en ons het lekker gesels en goeie musiek gehad (wel as ons lank genoeg op ‘n stasie of cd kon bly). Maar ten minste het ons nie die verste verdwaal nie. ‘n Ander klompie het so half 11 die aand eers daar aangekom!

Toe ons almal nou gearriveer het en iets geëet het, het ons elkeen ‘n groot stuk papier gekry, waarop jy nou jouself moes “tag”. Bietjie meer oor jouself sê, hoe jy jouself sien, wie jy ken, wat jy doen, wat jou idees is, jou belangstellings ens. Dit was nogal cool om te sien waar ons met mekaar ‘link’. Verbasend om te sien hoe mense eintlik baie in gemeen het, al weet jy dit nie eers nie. Na die tyd het ons rondom ‘n make-shift vuur gesit en kuier. Ons het gesels oor relatiwisme en post-modernisme en bietjie probeer onderskei tussen die twee. Bietjie gechat oor deconstructionism en hoe ons goed kan ontleed en uit mekaar haal om stuff beter te verstaan, veral in verband met skrif uitlê en daai tipe van ding. (obviously gebruik ek nou ‘n baie minimalistiese beskrywing) Ons het daai oggend eers omtrent 3uur gaan slaap.

Ons kamp het glad nie ‘n vaste program gehad nie. Ons het dit gevat soos dit kom. En dit het flipin goed uitgewerk. Ons het wie weet watter tyd eers opgestaan in die oggende en gebrunch. Daarna het ons of ‘n movie gekyk of net weer gechat. Ons het ook ‘n klompie TED talk video’s gekyk. TED: Technology, Entertainment and Design. Sulke 17 minute video’s oor klomp rerige interessante topics en glo my jy kan 1 kyk dan is jy hooked for life!

Natuurlik het ons in die romeinse baddens gaan le en sleg wees. Weereens gepraat oor klomp goed en net mekaar se geselskap geniet met ‘n bottel Sherry.

Dit was lekker om almal se opinies en perspektiewe te hoor. (Eks nogal groot op die luister ding) Ons was 11 mense daar gewees en almal het hulle eie sienings. Dit was lekker om oor goed te gesels met ander mense as die gewone crowd met wie jy altyd uithang. Mens raak gewoond aan jou groepie se menings en jy kry net nie nuwe perspektiewe nie. Dit was nodig om met mense te chat wat binne EN buite die teologie opset is.

Ons het fight club gekyk. Fantastiese movie!! Sommer dadelik in my favourite lysie. Die van julle wat dit nog nie gekyk het nie, doenit!!! V for Vendetta ook net so goeie movie! Maak my sommer lus om uit te gaan en ‘n revolution te begin!

All in all, die kamp was ‘n experience. 1 wat ek verseker weer wil doen. So die van julle wat wil join in ons oop en veilige gesprekke moet dit asb doen. Join ons group op facebook: open space. Sien jou daar!

“Mango, mango…!”

Dit was weer tyd vir Skoolverwisselingskamp by Bad-Se-Loop aai-jaai-joegaai! En ek moet sê, teen die 3e keer wat ek daar gekom het, het ek regtig lief geword vir die plek.

Dit was ‘n kamp vol stories, soos kampe maar altyd is. Vol interessante karakters – mense met issues, bitches, snobs, tomboys, kakaanjaers, teologie-studente, kitaarspelers, uitslippers, emo’s en jocks. Daar was ook baie pranks – klokke wat in die middel van die nag onverklaarbaar lui, onderklere wat onverklaarbaar wegraak (of nie), suiker wat in slaapsakke beland en grawe wat teen mekaar geslaan word om mense wakker te maak. Hmm?

Baie grappe is gemaak, veral in die Romeinse baddens en veral die een spesifieke aand saam met die manne (“daai is 5 shots!”). Thanx ouens, ek glo nie ek sal dit sommer vergeet nie!

Daar was baie slogans en goed wat geskree is, om maar ‘n paar te noem:
“A jo ba joe!” – Wilke en TKG
“Ons is vrot, ons is vrot, ons steel jou kind se pop, Borrievrotters!” – Leje en die Borrievrotters
“Pinka Pinka Kroka Kroka Tryyyyyyyyssss!” – Henmar, Ernest en die Pinkakrokatry’s
En natuurlik:
“Mango, mango! Veselperske…” – Derrick en almal

Daar is ‘n oorspronklike nuwe liedjie geskryf en selfs ‘n mimiek op dit uitgewerk (dankie aan Lance en die Silkesnakes) – baie cool. Ons het ook vir Zing ontmoet en ‘n paar sappige stories uit sy lappopmond gehoor.

Daar sal vorentoe seker nog baie reflect word op hierdie spesifieke kamp. Dalk omdat ons besef het ons weet nie regtig hoekom ons sekere dinge doen nie. Dalk omdat ons goeie verhoudings gebou het en tog die waarde van die hele endeavour insien. Dalk omdat nuwe vriende gemaak is en awesome experiences gedeel is.

Ek hoop meer mense kan dieselfde soort ding beleef. Ek voel bevoorreg en geseënd.

Swaarkaliber Springhaas-jag en Reverse Mentoring

So ‘n paar naweke gelede het ek saam met twee van my jeug-vriende (hulle is my vriende, eintlik meer soos broers, maar hulle is in ons jeug) springhase gaan jag. Nie jaag nie, jag. Dit was laat een Saterdagaand, na al die Super 14 wedstryde gespeel was en dit was die hele dag reënerig en winderig. Toe ons uiteindelik die aand uitgegaan het, was dit bitter koud.

Gelukkig help dit om so twee windbreakers bo-oor mekaar aan te trek, veral as jy in ‘n rhino ry. Die goed het mos nie vensters of niks nie, so die koel naglug het ysig op ons gesigte gespeel.

Nou hoekom swaarkaliber? Want ons het met ‘n 30.06 gaan jag. Okay, vir party mense is daar seker niks snaaks daaraan nie, maar ek is gewoond om sulke lawwe goed met iets soos ‘n .22 of hoogstens 243 die hiernamaals in te blaas. Dis nou wanneer hulle nie sommer geskop of teen ‘n bakkie se wiel geslaan word nie (die DBV gaan my seker kom toesluit hiervoor..!).

Maar okay, ek maak nie die reëls nie, so hier is ons die koue, donker nag in met die geweer, ‘n pak patrone, ‘n klein spotlight en twee sterker skietlampe, op soek na klein, harige, langoor ongediertes wat raaplande en ander gesaaides verniel.

Behalwe dat ons op die ou end net twee hase kon plattrek (albei pensskote), was dit eintlik ‘n opwindende, lekker aand. Dit was ook ‘n aand waar reverse-mentoring weer eens vir my so duidelik soos nog iets geword het. Hoewel ek weet hoe om met ‘n geweer te werk en nie nervous rondom die goed is nie, het ek eintlik lanklaas gejag, veral in die aand (en my sig is dan op sy slegste). Dit was duidelik hoe die rolle omgeruil het tussen my en my vriend op wie se plaas ons was. Al is ek gewoonlik die ‘jeugwerker’/’mentor’, was hy die een wat die shots geroep het, wat bestuur het, wat die leiding in die situasie geneem het.

En dit was vir my goed. Want dit is sy terrein, is dit nie? En is die hele mentor-ding, soos ek dit verstaan, nie juis ‘n plek waar ons albei by mekaar kan leer, eerder as wat ons net in ‘n leermeester-leerjong situasie staan nie? Mentoring is tog ‘n verhouding waar die “mentor” die “mentee” sekere skills leer, maar ook bereid is om deur die “mentee” sekere skills geleer te word in ‘n area waar die “mentor” nie oor die nodige kennis beskik nie.

Dis lekker om dit saam met jongmense te kan doen. Dis opwindend. Try dit, ek dare jou.

Nog ‘n blog … dis aansteeklik … die keer ‘n meer akademiese een

Ek het maar ‘n tweede blog begin, waar ek Engelse goed gaan post. Dit sal meer akademies gerig wees. Ek het klaar daar ‘n post gepost, wat handel oor die koninkryk van God. Dit, en die mooi prentjie, en die opstel van die blog, en veral die bietjie naslaanwerk, het gemaak dat ek nie by my werk gister (en vandag) uitgekom het nie.

Interdenominasionele Samewerking

So, hier is ‘n interesting take op die tema: die NG-outjie is die regterbreiner en die AGS-dude is die analis! Hehehe…

Ek moet sê, God se humorsin is bitter fyn en as jy nie mooi kyk nie, gaan jy dit mis. Amper soos British humour: nie almal vang dit nie, maar die wat dit wel vang, dink dis skreeusnaaks.

Ek, die regterbreiner, reël as jeugpredikant in die NG gemeente saam met die Analitiese dude, die AGS-jeugpastoor, aan 2 jeugweke wat vandag in ons dorp afgeskop het. Ek het die entoesiasme en die let’s-do-it en reël die vergaderings, en hy help my om net te stop en te kyk: wat moet eerste gedoen word, sodat die ander goed in plek kan kom. Lekker, nè?

Die lewe gaan mos maar dikwels oor balans.

Nog goed wat hulle ons nie geleer het nie

Een ding waaroor ek regtig spyt is, is dat ek nie hard genoeg gewerk het toe ek besig was met die ‘normale’ teologie-program nie (BTh & MDiv). ‘n Hele aantal mense sal seker met my hieroor verskil. Nogtans sal hulle moet herken dat die enigste module wat ons oor die geografie van Israel gehad het, by hulle ook verbygevlieg het.

Ek sit nou dikwels met die probleem dat ek nie feite kan integreer in my historiese raamwerk nie – seker minder as party ander mense, maar dit voel tog vir my asof daar ‘n leemte is hier. ‘n voorbeeld, wat ek op ‘n paar ander oud-Tukkie (uitblinker) teologie studente uitgetoets het, is die van Sepphoris. Hier is nog ‘n plek waar mens daaroor kan lees, en hier - die laaste een is geskryf deur die direkteur van opgrawings by die plek. Sepphoris was ‘n groot stad wat naby aan Nasaret was – stapafstand, so 6km. Daar was groot gebouery in die tyd dat Jesus ‘n jong seun was in Nasaret. Dis belangrik! Niemand het my daarvan vertel tot na ek klaar geswot het nie! (Maar prof van Eck, glo ek, vertel nou die studente daarvan.) Nog ‘n openbaring – en noem my maar ‘n swaap – is dat Galilea deel was van die Noordryk. Ek dag die Noordryk het in 722vC geval, daar was niks oor nie, net die Suidryk en die Samaritane! (Hierdie een blameer ek uit en uit net op myself, nie die fakulteit nie.)

Hoekom het ons nie ‘n beter historiese raamwerk na universiteit nie?
In dieselfde asem moet ek ook noem dat ons deeglik voorberei is ten opsigte van sosiaal-wetenskaplike studies. Een van die predikante waar ek my gemeentejaar gedoen het, het genoem dat dit hom ure vat om die agtergrond studie te doen – vir my kom dit natuurlik, en die rede hiervoor kan ek eenvoudig net voor die voete van die teologie fakulteit en die Antieke Tale departement lê.

Hoe prop mens in elk geval alles in 6 jaar in?