Archive for the ‘jeug’ category

Relationships Unfiltered – Andrew Root

April 22, 2010

Ek het die afgelope ruk bietjie tyd spandeer om hierdie boek te lees en dit was definitief tyd baie goed gespandeer.

Hy fokus op jeugbediening i.t.v verhoudings en hoe om regtig daar te wees vir adolossente. Om nie net die ‘hoe’ vrae te vra nie, maar die ‘wie’ vrae. Met ander woorde ons moet nie konsentreer op hoe ons hulle by die jeugaksies te kry, hoe moet ek cool genoeg wees, ens. Ons moet eerder kyk na wie ons kan wees saam met hulle, soos wie Jesus was vir Sy dissipels en die mense rondom Hom. Hy meen dat as ons ‘n effektiewe jeugbediening wil hê moet ons bereid wees om in ‘n verhouding met hierdie einste jeug te tree, om nie net ‘n kennis te wees nie, maar iemand wat hulle pyn saam met hulle aandurf. Hy praat van ‘place-sharing’. Ons moet nie noodwendig al die antwoorde hê nie, maar ons moet saam met hulle in daardie plek van angs, vrees, pyn, lyding, drome, vreugde ens. wees.  Maar, sê hy, ons moet ook weet wanneer om nee te kan sê. Daardie fyn balans tussen die oop en toe van verhoudings, sodat ons nie onsself in mekaar verloor nie.

Wat vir my vrek nice is van hierdie boek is dat hy voorbeelde uit sy eie lewe gebruik om sy standpunte deur te gee. Dis asof dit die hele idee van sy boek real maak. Soos bv hy sal praat van toe hy sy seuntjie moes leer om te slaap. Dit het nie gewerk om hom elke keer op te tel en te sus nie. Hy en sy vrou het op ‘n opblaasmatras geslaap langs die kot en elke keer as hy wakker geword het, het hy net vir hom laat weet dat hy daar is vir hom. Hy’t nie noodwendig opgespring en hom dadelik vasgehou nie, hy’t net saggies gepraat en hom laat weet dat hy nie alleen is nie. Hy was sy seuntjie se ‘place-sharer’.

Uiteindelik dink ek om ‘n effektiewe jeugwerker, vrywilliger of watokal te wees moet ons daardie stap kan neem en moeite doen om hulle nie net te beïnvloed nie, maar om net daar te wees in verhouding, om ‘n ‘place-sharer’ te wees.

Drumming circle… wat’s dit?

Maart 27, 2010

Ek was gisteraand by ‘n drumming circle gewees. Een woord kan dit beskryf: Awesomeness!!

Dit was regtig een van die lekkerste ervarings wat ek nog ooit gehad het. Aanvanklik was ek maar skrikkerig daarvoor, want dis nie regtig iets waaraan ek gewoond is nie, maar my vriendin (wat ook teologie swot) het my omgepraat en nou ja ons vat toe die pad en gaan geniet dit. Dis ‘n baie lekker vibe nog voor jy eers begin het met die dromme. ‘n Area is uitgelê vir ‘chilling’, daars ‘n bar, die drumming circle (ja, letterlik ‘n sirkel) en dan nog ‘n area afgesper waar mense met vuur speel, of eerder toertjies doen.

Dit kos jou so 40 bokke om ‘n drommetjie te huur, maar dis regtig die moeite werd. Daar is mense van all over wat net hulself kom inleef in die beat. En ek oordryf nie as ek sê van all over nie. Daar’s hippies en teologie studente, weird mense, jocks, geeks, gays, straight, swart, wit, vrouens, mans, kinders, ou mense, ‘n mengelmoes van die mense van ons rainbow nation. En ek LOVE dit!!

Iemand begin gewoonlik met ‘n beat en dan gaan jy aan van daar af. Jy hoef nie eers ritme te hê om te join in die pret nie, jy kan net jou drommetjie slaan na hartelus. Ek het self sommer net paar keer gesit en luister na die beat. Jy vergeet van die kantoor, van die leerwerk van die regte wêreld. Jy kan net rustig wees en jouself verloor in hierdie sirkel van klank.

Ons kan eintlik so baie leer van community en sharing. Mense ruil dromme uit, lag saam, speel saam, en meer belangrik luister saam. Soos ek en Cobus ook gisteraand gesê het, ‘n drumming circle het baie potensiaal om gebruik te word in ons gemeentes en gemeenskappe. By jeugkampe ens. As ons net bietjie uit ons comfort zones wil wegbreek en iets nuuts probeer, soos ek gedoen het gisteraand, sal ons besef daar is soveel meer in die wêreld wat ons kan gebruik ten goede.

Gr 10’s weet hoe om te kamp

Maart 7, 2010

Ons het gaan kamp die naweek saam met my Gr 10 sondagskool klassie. Uit ‘n klas van 15 het 9 opgedaag. Nou hierdie kamp ding is redelik nuut in die gemeente so daar het baie meer kids opgedaag as wat ek verwag het en die kamp het al my verwagtinge oorskry.

Ons het by die kampterrein opgedaag (nie ‘n fancy plek nie, sommer op iemand se plot langs die rivier), tent opgeslaan, en verder net gechill. Ons het mekaar eers bietjie beter leer ken, sommer net gou mekaar se name gehoor en dit het die gesprek oopgemaak. So klein, simpel oefeninkie wat mense laat welkom voel dat hulle sommer spontaan met jou begin gesels. En kyk ‘n 16-jarige kan lekker gesels.

Die seuns het in die rivier geswem, die girls het gele en chat of slaap of watokal. Soos ek se, ons het net lekker gechill met die kids. Die res van die mense het so net duskant half 2 daar aangekom. (met die kos, dankie tog!) Ons het ietsie geeet, gedrink en toe leer ons mekaar beter ken. Ons het sommer in groepies van 2 opgedeel en in 5 minute alles uitgevind wat ons kon van mekaar. Die weirdste goed het uitgekom, en tog het die kids ‘n bietjie meer van hulself ook bekend gemaak. Ietsie dieper as net die gewone ‘wat is jou skoen size’.

Ons het weer lekker geswem en gechat en so aan, en toe begin die sports. Daar was vlotte ook op die rivier. 1 groot en 1 kleiner een. Nou ja ons het gedink dat dit ‘n goeie oefening sal wees waar almal as ‘n groep kon deelneem. En ons is toe op die grote en af met die rivier, al 13 van ons. En dit het verbasend goed gegaan. Toe besluit ons nee, maar ons gaan nou oorklim op die kleiner 1. Nou ja needless to say dit het nie so goed gegaan nie. Ons bootjie het getiep. Gelukkig het die menslike instink ingeskop, want niemand het seer gekry nie. Almal het darem geweet om pad te gee onder die vlot. Nou ja, wat kan ek se, dit was verseker ‘n experience. Na die tyd het ons na gegaan wat gebeur het (met ‘n reviewing technique), hoe het almal gevoel, hoe het hulle dit ervaar.

Toe almal redelik rustig geraak het, het ons droe klere gaan aantrek en nog ‘n lekker aktiwiteit gedoen. En ek is nie eers sarkasties nie, dit was geniune vrek lekker gewees. Die idee is om kratte te bou tot so hoog as wat jy kan. (Sommer daai coke kratte wat in mekaar kan pas) Jy het natuurlik ‘n veiligheidstou om jou, wat geanker is in ‘n boom en wat ons ‘adventureman’ vasgehou het. Ek dink die rekord vir ons was 11 kratte. Nogal merkwaardig, want ek se vir julle dit kan nogal hoog raak so by die 8ste krat.

Ons het weer review wat gebeur het, hoe hulle gevoel het, en toe vra ek hoe sou hulle dit toepas op die lewe. Die coolste goed het uitgekom. Een het dit vergelyk met ‘n toets, partykeer moet jy maar ‘n raaiskoot vat en hoop die antwoord is reg, net soos jy ‘n raaiskoot vat en hoop dat 1 meer krat ‘n goeie idee was. ‘n Ander een het dit vergelyk met vriendskappe en so kan ons aangaan. Hierdie was ‘n goeie oefening, ja, maar wat vir my die awesomeste was, was dat dit ‘n hele in diepte gesprek oop gemaak het. Ons het van skool onnies tot rassisme gepraat.

Laat die aand het ons sommer lekker gesing om die vuur en lekker braaivleis geniet. Bietjie gepraat oor hulle ervaringe rondom kerk en ons gemeente. Toe die ouer garde nou besluit dis inkruip tyd het ek besluit om langer wakker te bly en saam die kids rondom die vuur stories te vertel en te hoor. Toe ek nou in die vroee oggendure wou nag se, toe wou hulle nie gehad het ek moet gaan slaap nie! Hoe awesome is dit?! Haha.

Hierdie kamp was ‘n belewenis saam met ‘n great groep 16-jariges. My verhouding met hulle is besig om te vorm en te bou. Ek kan regitg net dankbaar wees vir wat die Here deur my doen om met hierdie kids te kan werk. Ek dink hierdie kamp is een van daai wat mens gaan onthou, verseker!

Kan ons nog van ‘n gesin praat?

Februarie 23, 2010

Ons het vandag bietjie jeugbediening gehad. Vandag se lesing het gegaan oor gesinsbediening in die gemeente en in die breër samelewing.

Ek wil regtig nie op tone trap as ek hierdie post skryf nie. Ek wil regtig net met julle deel wat ons in die klas bespreek het en hoe ek dit verstaan en so bietjie interpreteer.

Die prof wat die klas aanbied het inleidend gesê dat ons moet begin by die ouers as ons met die jeug wil werk, want hulle is immers die beste jeugwerkers. Dis nou ‘n baie mooi stelling om te maak ja, maar wat as daar nie ouers is om na op te kyk nie? Die realiteit is dat ons in ‘n samelewing leef waar 70% van skoolkinders óf uit ‘n enkelouergesin kom óf ‘n gesin wat deur ‘n egskeiding is. Ons lewe in ‘n land wat hard getref is met die HIV-virus. ‘n Gesin lyk waarskynlik soos die: kinders word opgepas/grootgemaak deur ouer broers of susters, want die ouers is dood aan vigs. En dit het ‘n impak, want 80% van die jeug aanvaar die lewensstyl van hul ouers of voogde. (Ek weet nie hoe akkuraat die statistiek is wat ek gebruik nie, ek gebruik maar wat in die klas gesê is.) Daar is die verdwyning van tradisionele rolle in die gesin. Ma verdien dalk meer as pa, of is dalk die enigste broodwinner in die huis.

En tog is hierdie ‘n teologiese prioriteit, of behoort te wees. In ons (of ten minste my) Reformatoriese agtergrond moet daar ‘n vennootskap wees tussen die huis, skool en gemeente. Ons kan nie alleen funksioneer nie. Ons het die hulp van die gesin nodig, ons moet saam met mekaar werk. Die doppers het so ruk terug ‘n baie sterk beweging gehad om Christelike skole te stig. Dis nou nie die beste oplossing gewees nie na my mening. Jy haal hierdie kinders uit die samelewing uit en uiteindelik bottel ons die liefde van Christus net in hierdie skole op en leef dit nie uit in die wêreld nie. Dis asof ons dit vir onsself wil hou.

‘n Erger idee was om hierdie jeug-kerke te begin. Ja die kerk erken nou hulle het ‘n fout gemaak deur nie genoeg aandag aan die gesin as geheel te skenk nie en nou wil hulle dit regmaak deur by die jeug te begin en miskien kan ons dan eendag met hulle kinders en gesinne dit reg doen. Wat de vy?? Nou haal ons die jeug uit hulle gesinne uit en plaas hulle op hulle eie. Ja dit is partykeer wat hulle wil hê, ek gaan nie stry nie. Maar ons het ‘n storie gehoor van ‘n girl wat op so tienerkamp gegaan het en hulle het hierdie tieners so gedraai teen hulle ouers, asof hulle ouers niks weet nie, dat haar pa na ‘n week na die predikant toe gegaan het en gevra het: “Wat het julle met my dogter gemaak? Sy gaan aan asof ons (haar ouers) glad nie eers Christene is nie!”

‘n Sendeling in Japan vertel van ‘n oukie (±17 jaar oud) wat tot bekering gekom het en hoe hy saam met die ou na sy huis toe gegaan het en met sy ouers gaan praat het. Hy’t vir hulle gesê dat hulle seun heel waarskynlik ‘n keuse gemaak het wat hulle dalk nie van gaan hou nie, maar hy gaan nie hulle seun van hulle af wegvat nie. Hy gaan hom nie isoleer van sy gesin af nie, want hy weet hoe hulle gesinstruktuur werk en dat familie uiters balngrik is vir hulle en hy respekteer dit. Hy wil graag saam met hulle die pad stap. En toe nooi hy hulle ook uit om te kom kyk na wat hulle doen ens. Net deur te acknowledge dat die gesin ‘n belangrike rol speel vir hierdie mense, het hy die deur oopgemaak. Later het die gesin gaan kyk na die gemeente en het ook tot bekering gekom.

Ek dink dis belangrik om te weet dat gesinne nie noodwendig gaan oor getalle of strukture nie, maar oor die verhoudings wat daar gebou word. En as dit afbrekend is, dan moet ons as mede-gelowiges en as gemeente hierdie jongmense help om te groei, sodat hy/sy eendag ‘n gesin kan hê met liefdevolle verhoudings. En ja, dit is makliker gesê as gedaan. Ons gaan maar net moet aanhou probeer en aanhou om verhoudings te bou EN te hou en die liefde van Jesus uit te leef elke dag.

Luv Crusade??

Januarie 19, 2010

Voor ek begin met die topic wil ek darem net vir almal se hoop dat julle ‘n wonderlike feesseisoen gehad het en baie voorspoed en sterkte vir die nuwe jaar.

Ek ry vanoggend kampus toe en ek sien ‘n poster wat ‘n ‘Luv Crusade’ adverteer. Nou dis seker weer een of ander youth bash met klomp awesome bands en ‘n oulike boodskappie of so. Die bedoeling is ook seker heel goedhartig en met ‘n doel.

Wat my gepla het was die naam van die bymekaarkoms. Baie van my buddies sal my nog lank mock oor wat ek nou gaan sê, maar genade ‘Luv Crusade’ is darem maar ‘n vreeslike paradoks. Ek dink ek kan met veiligheid sê dat die Christene liewer wil vergeet van destyds se kruistogte. Dit was alles behalwe vreedsaam en liefdevol. Ek dink nie die knights het van dorp to dorp gereis om ‘n vriendlike chat te hê met die inwoners wat in hulle oë ongelowig was nie. Dit was wreed en geweldadig en duisende mense het gesterf ‘in die naam van God’.

Ons aanbid ‘n God van liefde. Soos een van my mede teologie studente gereeld se: Liefde wen! Hy is ‘n barmhartige, liefdevolle, maar tog regverdige God. Die dinge wat ons al gedoen het in Sy naam is skokwekkend en gaan oor alles behalwe verhoudings en liefde.

Ek lees nou die dag ‘n opskrif in ‘n koerant: ‘Haiti: Island of the damned’ en ek lees van al die terroriste aanvalle alweer en hoe die mense probeer uitfigure wie is skuldig en wie moet blameer word en gestraf word. Ons is so vinnig om te oordeel en regsprake te lewer, dat ons partykeer heeltemal vergeet waaroor ons geloof regtig gaan. Om liefde te leef en om moeite te doen om verhoudings te bou EN te hou is glad nie maklik nie, maar ons kan probeer en weer probeer en weer. Jesus het nie op ons opgegee nie, in teen deel Hy’s nogsteeds tot vandag toe besig met elkeen van ons.

So ja soos ek gesê het, ek dink nie ons moet almal op ‘n Luv Crusade gaan en probeer om ons geloof, worship, boodskappe, ens. op ons medemens af te dwing nie. Ons is eintlik glad nie so righteous soos wat ons dink nie, en ons is alleenlik wie ons is deur genade. Wees jouself, vriendelik en liefdevol.

LIEFDE WEN!!

So bietjie nagedagtenis

November 30, 2009

Ons het hierdie naweek wat verby is weer bietjie gaan kamp by badseloop. Dit was weer ‘n open space kamp gewees en vrek lekker! Eintlik het ons net gechill en relax. Ons almal het dit nodig gehad dink ek, en wat is lekkerder as ‘n naweek kuier saam met awesome vriende?!

Die probleem is dat ek nou al so gewoond geraak het aan hierdie groepie, en die lekker oop gesprekke wat ons kan he, en deur die jaar het ek van baie van my eie voorveronderstellings bewus geraak en ander het ek sommer net pleinweg weggesmyt. Nou kom ek terug in Randfontein en dis ‘n hele ander vibe. Ek moet weer van vooraf gewoond raak aan die preekstyl en aan die jeug se sieninge. Moet my nie verkeerd verstaan nie, ek love dit hier in my tuisgemeente (baie meer as ‘n sekere gemeente in pta) maar partykeer wonder ek nogal wat die selgroep leiers kwytraak met ons jongmense.

Nou die dag gesels ons ook so oor die selgroepe. Great inisiatief en ek support dit regtig baie, maar moenie verwag dat jy ‘n persoon as ‘n leier van ‘n selgroep maak en hy weet als nie. Dit werk net nie so nie. Die probleem is dat baie jongmense baie maklik hierdie ‘oom’ of ‘tannie’ se uitsprake aanneem as hulle eie en nie sommer vrae vra daaroor nie. Dan sit ons nou met hierdie mense 10 jaar later wat nogsteeds aan die woorde van sy Gr 10 sondagskool tannie klou. Laat ons nou net ‘n skewe woord voor op daai preekstoel se dans die hel los! Hoe kan die dominie wat 6 jaar (partykeer nog langer) geswot het iets sê wat heeltemal teenstrydig is met wat die tannie gesê het? Dis mos ongehoor van!
By die kamp het ons ook so bietjie daaroor gesels. Dit moet ‘n plek wees waar oop, veilige gesprekke gevoer kan word. Waar vrae gevra kan word, regtig nagedink word en waar so nou en dan bietjie debatte plaasvind. Dis hoe ons by mekaar gaan leer en hoe ons gaan uitvind wat in ons jongmense se koppe en harte aangaan, hoe ons issues gaan uitsorteer en lekker kan praat oor Jesus en hierdie ding wat ons Christenskap noem.

 

P.s Geseende Kersfees(voorlopig)! Mag dit ‘n vreugdevolle tyd wees 😉

 

Programlose Tienerkampe? Try dit, ek dare jou!

September 9, 2009

Ek en Cobus en ‘n paar ander het laas jaar begin eksperimenteer met kampe sonder ‘n vaste leier en programme. Okay, die leierlose-ding is seker nie heeltemal so feasable nie, maar die programlose-ding wel. Gaan lees op sy blog oor 20something en Open Space vir al daai details.

Vroeg vanjaar wou ek, soos dit ‘n goeie jeugwerker betaam, ‘n avontuurkamp vir die tieners in ons gemeente hou. Ons datums het geclash met die rugbyweek en die ding het deur die mat geval. Dit sou seker ‘n goeie kamp gewees het, met al die verpligte aktiwiteite oos abseil en laetoubane en al die goed wat ons ken. Ek het nie pyne met dit nie, ek like dit! Maar die ding het net nie op daardie stadium, in April, uitgewerk nie.

So toe ons nou weer begin praat in die rigting van ‘n kamp, het die tieners my baie duidelik laat verstaan dat ons nie te veel aktiwiteite moet inwerk nie. Ek is in elk geval al lankal op die Ervaringsleer-band wagon, so ek het in anyway nie lesings in my kop gehad oor die 15 Goeie Geestelike Grondbeginsels of die Eskatologiese verstaan van Openbaring 11-18 met die wegraping as fokus nie. Wie is nou lus om op ‘n perfekte Saterdagoggend na ‘n boring lesing te luister as jy in ‘n rivier kan gaan swem?!

So tref ons toe ons reelings en so is Chillax-kamp gebore (waar jy kan “Chill” en “relax”). Die doel van die kamp: ontspan, rus, kuier, speel! Die reels van die kamp: alles is opsioneel – van opstaantyd tot deelname tot etes tot stort (alhoewel die meeste die laaste een as ‘n ongeskrewe verpligting hanteer het, gelukkig!). Al wat vooraf vas op die program was, was die Vrydagaand se lanternbekruip – wat ook opsioneel was.

En dis presies wat gebeur het! Ons het Vrydagmiddag by Matatane River Lodge aangekom, Wykie Swanepoel-hulle se pragtige plek en byna onmiddellik afgesuiker rivier toe. Asemrowend! Ja, dit het nog nie baie gereen nie, so die rivier was nie vol nie, maar die kranse en die bosveld en die water het dit prentjiemooi gemaak. En ons het dadelik begin speel! Wat ‘n plesier, wat ‘n voorreg om saam met sulke mooi jong lewenslustige tieners te kan jol en mekaar te kan duik en in die water te kere te gaan!

Ons is teen sononder terug kampterrein toe. Geen vaste etenstyd nie, het ons ons deur ons mae laat lei na die bakke pasta wat ons die middag in Vryheid reeds gemaak het. Heerlik.

Die jonger latte het self die vuur aangesteek en die plek reggemaak vir ure se kuier rondom die gloeiende kole. Almal was gesettle, gemaklik en jy kon vir ‘n slag vergeet van skool, jou ouers, druk van jou vriende, druk om te presteer, verantwoordelikhede…net wegkom.

Later het ek sekerlik een van die snaaksste lanternbekruipe in my lewe gesien. As mense dink dat hulle minder sigbaar gaan wees op ‘n volmaanaand deur hulle klere uit te trek en in hul onderbroeke op die lantern te pounce, moet jy weet: hier kom groot sports! Bitterlik snaaks!

Later is daar Mafia gespeel en musiek geluister en gekuier en gelag en National Geographic-tipe foto’s geneem van paddas wat besig is om te paar (op ‘n kerkkamp! My magtag!). Ek weet nie hoe laat ons gaan slaap het nie.

Saterdag het ons opgestaan soos die Gees en ons lywe ons gelei het. Daar is gebrunch en na die Springbokke se toets gekyk en dit het veroorsaak dat ons natuurlik eers moes gaan kalmeer deur by die rivier en die foefieslide uit te kom – al was die pad na die foefieslide ‘n bietjie bundu-bashing.

Die aand het ons gebraai, elkeen sy eie braaipakkie, en ons het gekuier en gelag en musiek geluister en ‘n reuse handjietennis toernooi met ‘n huge sagte bal gehad.

En ons het WEER gaan lanternbekruip – ander spanne, ander spot…net soveel sports! Daar was mense wat deur die rivier se vlak water geleopard crawl het en ‘n ander ou wat besluit het om vir die res ‘n trench te bou, daarteen besluit het en homself toe daarin begrawe het sodat net sy kop uitsteek en hy die ander kan skrikmaak!

Nog rondes mafia is gespeel, baie potte skaak en eventually het almal in hul chalets uitgekom en in die bed neergeval. Ons het 4 per chalet geslaap en dit het wonderlik gewerk.

Sondagoggend moes ons egter vroeg opstaan om betyds terug in Vryheid te wees om ‘n mimiek in die erediens te doen, maar dit was al drawbac. Ons sou dalk volgende keer eerder later terug gecruise het dorp toe, dan kon ons rustiger opstaan en klaarmaak.

Wat is die punt van hierdie kampe? Om kinders te vermaak? Nee, want dit het hulle sommer self gedoen. Om geestelike waarhede oor te dra? Wel, sonder lesings – na die eerste lanternbekruip het ek hom baie ligweg gereview. Die kinders het self by die ding uitgekom dat, net soos lanternbekruip, kan jy nie kerkwees alleen doen nie. Awesome. Is die doel om verhoudings te bou? Beslis, ja! Daar was 2 ouens saam wat nie regtig deel was van ons jeuggroep voor die tyd nie, maar wat van die kinders van skool af geken het, en dit was great om hulle te sien inskakel. Ook met van die tieners wie se ander vriende ‘n bietjie meer aan die scruff kant is. Dis goed om vir hulle die opsie te kan gee dat ‘n mens jouself kan geniet sonder sigarette, drank en dagga.

Daar was twee couples op die kamp en hulle het gewys hoe gesonde Christentiener couples kan optree. Ek was nie een keer regtig bang dat hulle iewers in ‘n chalet die lakens gaan deurmekaar maak nie. Nie omdat hulle kamtig engeltjies is nie, maar omdat ek weet dis nie die soort verhoudings wat hulle het met mekaar of met my nie.

Kan programlose kerkkampe, waar ‘n mens nie een keer Bybellees nie en net bid voordat jy eet, werk? Ek dink so. Ek kon die naweek in die naam van my gemeente ‘n ruimte skep waar tieners kon ontspan en wegkom en rus en fellowship geniet, sonder om “kerkerig” of dweperig te wees.

En dit is awesome.