Archive for the ‘NG Kerk’ category

Dominees is ook maar mense

Mei 18, 2010

Ek het gisteraand heel onverwags (eintlik ongenooid) opgedaag by ‘n kuiertjie wat een van die dominees by NG Doornpoort gereel het vir een van die grootste fasiliteerders in die kerk, Frederick Mare. Soos jy kan imagine was daar lekker kos en lekker wyn en natuurlik hope goeie gesprekke.

Ek het nie vreeslik bygedra tot die gesprek nie, want let’s face it, ek weet eintlik maar nog niks nie… maar dit was interessant om te sit en luister en net in te neem wat gebeur. Ons het eers gesels oor ditjies en datjies, gehoor van die mense se travels en so aan. Een dominee en sy vrou was onlangs in Nederland en London om bietjie die kerk daar uit te check en ons het die stories gehoor van wat gebeur het. Frederick en ons gasvrou was ook al daar, oeg en toe begin die stories eers! Dit was groot pret om te hoor wat daai Hollanders aanvang haha. Hulle het soos 2 handdoeke vir as jy nou klaar gebad het. Een vir bo en een vir onder! En kan jy jou nou in dink wat hulle gaan dink as hulle sien ons gee net vir hulle een!

In elk geval toe praat ons bietjie oor die emmigrasie van Suid-Afrikaners en die Afrikaanse kerke wat gestig word in die buiteland soos Auckland en London. Maar die interessante van hierdie gesprek was dat hierdie mense eintlik verloor wat regtig aangaan in SA. Hulle hou vas aan die verlede en dink dis maar hoe ons aangaan hierdie kant. En eintlik is ons besig om heeltyd te verander, om aan te pas. Suid-Afrika nou lyk anders as 4 of 5 jaar terug, nie eers te praat van 10, 15, 20 jaar nie. Ek kan nogal hiermee saamstem, want ek het self familie in Kanada wat nou 11 jaar al daar is. Hulle verstaan nie regtig wat aan die gebeur is nie en alhoewel hulle Suid-Afrikaans wil bly, is hulle eintlik nou al Kanadese.

Dit was goed om te sien hoe hierdie predikante net bietjie ontlaai, net bietjie met hulle kollegas kan  sit en gesels oor wat aan die gebeur is in hulle gemeentes, families en eie lewens. Dit was goed om te sien dat hulle ook maar kan gesels oor dinge wat pla, maar ook oor dinge wat hulle opgewonde maak, om net saam te kan lag oor stories en ervaringe. Dit was goed om te sien hoe dominees ook maar mense is.

Advertisements

Gr 10’s weet hoe om te kamp

Maart 7, 2010

Ons het gaan kamp die naweek saam met my Gr 10 sondagskool klassie. Uit ‘n klas van 15 het 9 opgedaag. Nou hierdie kamp ding is redelik nuut in die gemeente so daar het baie meer kids opgedaag as wat ek verwag het en die kamp het al my verwagtinge oorskry.

Ons het by die kampterrein opgedaag (nie ‘n fancy plek nie, sommer op iemand se plot langs die rivier), tent opgeslaan, en verder net gechill. Ons het mekaar eers bietjie beter leer ken, sommer net gou mekaar se name gehoor en dit het die gesprek oopgemaak. So klein, simpel oefeninkie wat mense laat welkom voel dat hulle sommer spontaan met jou begin gesels. En kyk ‘n 16-jarige kan lekker gesels.

Die seuns het in die rivier geswem, die girls het gele en chat of slaap of watokal. Soos ek se, ons het net lekker gechill met die kids. Die res van die mense het so net duskant half 2 daar aangekom. (met die kos, dankie tog!) Ons het ietsie geeet, gedrink en toe leer ons mekaar beter ken. Ons het sommer in groepies van 2 opgedeel en in 5 minute alles uitgevind wat ons kon van mekaar. Die weirdste goed het uitgekom, en tog het die kids ‘n bietjie meer van hulself ook bekend gemaak. Ietsie dieper as net die gewone ‘wat is jou skoen size’.

Ons het weer lekker geswem en gechat en so aan, en toe begin die sports. Daar was vlotte ook op die rivier. 1 groot en 1 kleiner een. Nou ja ons het gedink dat dit ‘n goeie oefening sal wees waar almal as ‘n groep kon deelneem. En ons is toe op die grote en af met die rivier, al 13 van ons. En dit het verbasend goed gegaan. Toe besluit ons nee, maar ons gaan nou oorklim op die kleiner 1. Nou ja needless to say dit het nie so goed gegaan nie. Ons bootjie het getiep. Gelukkig het die menslike instink ingeskop, want niemand het seer gekry nie. Almal het darem geweet om pad te gee onder die vlot. Nou ja, wat kan ek se, dit was verseker ‘n experience. Na die tyd het ons na gegaan wat gebeur het (met ‘n reviewing technique), hoe het almal gevoel, hoe het hulle dit ervaar.

Toe almal redelik rustig geraak het, het ons droe klere gaan aantrek en nog ‘n lekker aktiwiteit gedoen. En ek is nie eers sarkasties nie, dit was geniune vrek lekker gewees. Die idee is om kratte te bou tot so hoog as wat jy kan. (Sommer daai coke kratte wat in mekaar kan pas) Jy het natuurlik ‘n veiligheidstou om jou, wat geanker is in ‘n boom en wat ons ‘adventureman’ vasgehou het. Ek dink die rekord vir ons was 11 kratte. Nogal merkwaardig, want ek se vir julle dit kan nogal hoog raak so by die 8ste krat.

Ons het weer review wat gebeur het, hoe hulle gevoel het, en toe vra ek hoe sou hulle dit toepas op die lewe. Die coolste goed het uitgekom. Een het dit vergelyk met ‘n toets, partykeer moet jy maar ‘n raaiskoot vat en hoop die antwoord is reg, net soos jy ‘n raaiskoot vat en hoop dat 1 meer krat ‘n goeie idee was. ‘n Ander een het dit vergelyk met vriendskappe en so kan ons aangaan. Hierdie was ‘n goeie oefening, ja, maar wat vir my die awesomeste was, was dat dit ‘n hele in diepte gesprek oop gemaak het. Ons het van skool onnies tot rassisme gepraat.

Laat die aand het ons sommer lekker gesing om die vuur en lekker braaivleis geniet. Bietjie gepraat oor hulle ervaringe rondom kerk en ons gemeente. Toe die ouer garde nou besluit dis inkruip tyd het ek besluit om langer wakker te bly en saam die kids rondom die vuur stories te vertel en te hoor. Toe ek nou in die vroee oggendure wou nag se, toe wou hulle nie gehad het ek moet gaan slaap nie! Hoe awesome is dit?! Haha.

Hierdie kamp was ‘n belewenis saam met ‘n great groep 16-jariges. My verhouding met hulle is besig om te vorm en te bou. Ek kan regitg net dankbaar wees vir wat die Here deur my doen om met hierdie kids te kan werk. Ek dink hierdie kamp is een van daai wat mens gaan onthou, verseker!

Too good to be true

Desember 10, 2009

Ek kyk die afgelope klompie dae Buffy the Vampire Slayer. Classic series en ek love dit. Maar toe kom ek op die een episode af waar daar nou ‘n ou is wat straatmense na ‘n shelter toe nooi. As ek mooi onthou was die plek se naam Family Home. Natuurlik was die ou ‘n demon en was die plek net ‘n cover story sodat hy die mense kan gebruik om vir honderde jare sy slawe te wees, want niemand sal hulle mos mis nie.
Ek sit so en dink daaraan na die tyd. Hoe waar is dit nie? So baie mense is geneig om skepties te wees oor sulke shelters en charities, bloot om die feit dat partykeer is dit te goed om waar te wees. Dis of ‘n con artist of korrupte besigheidsmanne wat in beheer is daarvan. Mense raak moeg daarvoor en dit lei net na nog ‘n bose kringloop wat al hoe meer negatiwiteit kweek.
Is dit ook nie so waar van ons geloof nie? Ons as die liggaam van Christus (aka die kerk) is veronderstel om Jesus se vrede en liefde uit te leef. En tog deur die eeue doen ons alles behalwe dit. (Ja ek veralgemeen nou so bietjie, maar dis tog die goed wat die mensdom onthou) Vat bv. die Kruistogte, Hitler, al die wrede en manupulerende goed wat die Pope en die Rooms-Katolieke kerk en ja ook die Protestantse kerk als gedoen het “in die naam van God’. Ons kan aan en aan gaan met die lys van screw-ups wat ons as kerk al gemaak het. En ja dis baie maklik om te se, maar dit was ons voorvaders wat opgemors het, dit het niks met ons uit te waai nie.
Ons moet ophou om almal anders die skuld te gee. (Dit is nie maklik nie, ek is self skuldig daaraan) En ek moet nog gaan sit en brainstorm met al my maatjies en probeer uitfigure hoe ons hierdie ‘kom-ons-blameer-ander’ mentaliteit uit die weg te ruim. Ons sal dit seker nooit volkome regkry nie, maar ons kan nogsteeds probeer. Soos hulle se: probeer is die beste geweer.

Programlose Tienerkampe? Try dit, ek dare jou!

September 9, 2009

Ek en Cobus en ‘n paar ander het laas jaar begin eksperimenteer met kampe sonder ‘n vaste leier en programme. Okay, die leierlose-ding is seker nie heeltemal so feasable nie, maar die programlose-ding wel. Gaan lees op sy blog oor 20something en Open Space vir al daai details.

Vroeg vanjaar wou ek, soos dit ‘n goeie jeugwerker betaam, ‘n avontuurkamp vir die tieners in ons gemeente hou. Ons datums het geclash met die rugbyweek en die ding het deur die mat geval. Dit sou seker ‘n goeie kamp gewees het, met al die verpligte aktiwiteite oos abseil en laetoubane en al die goed wat ons ken. Ek het nie pyne met dit nie, ek like dit! Maar die ding het net nie op daardie stadium, in April, uitgewerk nie.

So toe ons nou weer begin praat in die rigting van ‘n kamp, het die tieners my baie duidelik laat verstaan dat ons nie te veel aktiwiteite moet inwerk nie. Ek is in elk geval al lankal op die Ervaringsleer-band wagon, so ek het in anyway nie lesings in my kop gehad oor die 15 Goeie Geestelike Grondbeginsels of die Eskatologiese verstaan van Openbaring 11-18 met die wegraping as fokus nie. Wie is nou lus om op ‘n perfekte Saterdagoggend na ‘n boring lesing te luister as jy in ‘n rivier kan gaan swem?!

So tref ons toe ons reelings en so is Chillax-kamp gebore (waar jy kan “Chill” en “relax”). Die doel van die kamp: ontspan, rus, kuier, speel! Die reels van die kamp: alles is opsioneel – van opstaantyd tot deelname tot etes tot stort (alhoewel die meeste die laaste een as ‘n ongeskrewe verpligting hanteer het, gelukkig!). Al wat vooraf vas op die program was, was die Vrydagaand se lanternbekruip – wat ook opsioneel was.

En dis presies wat gebeur het! Ons het Vrydagmiddag by Matatane River Lodge aangekom, Wykie Swanepoel-hulle se pragtige plek en byna onmiddellik afgesuiker rivier toe. Asemrowend! Ja, dit het nog nie baie gereen nie, so die rivier was nie vol nie, maar die kranse en die bosveld en die water het dit prentjiemooi gemaak. En ons het dadelik begin speel! Wat ‘n plesier, wat ‘n voorreg om saam met sulke mooi jong lewenslustige tieners te kan jol en mekaar te kan duik en in die water te kere te gaan!

Ons is teen sononder terug kampterrein toe. Geen vaste etenstyd nie, het ons ons deur ons mae laat lei na die bakke pasta wat ons die middag in Vryheid reeds gemaak het. Heerlik.

Die jonger latte het self die vuur aangesteek en die plek reggemaak vir ure se kuier rondom die gloeiende kole. Almal was gesettle, gemaklik en jy kon vir ‘n slag vergeet van skool, jou ouers, druk van jou vriende, druk om te presteer, verantwoordelikhede…net wegkom.

Later het ek sekerlik een van die snaaksste lanternbekruipe in my lewe gesien. As mense dink dat hulle minder sigbaar gaan wees op ‘n volmaanaand deur hulle klere uit te trek en in hul onderbroeke op die lantern te pounce, moet jy weet: hier kom groot sports! Bitterlik snaaks!

Later is daar Mafia gespeel en musiek geluister en gekuier en gelag en National Geographic-tipe foto’s geneem van paddas wat besig is om te paar (op ‘n kerkkamp! My magtag!). Ek weet nie hoe laat ons gaan slaap het nie.

Saterdag het ons opgestaan soos die Gees en ons lywe ons gelei het. Daar is gebrunch en na die Springbokke se toets gekyk en dit het veroorsaak dat ons natuurlik eers moes gaan kalmeer deur by die rivier en die foefieslide uit te kom – al was die pad na die foefieslide ‘n bietjie bundu-bashing.

Die aand het ons gebraai, elkeen sy eie braaipakkie, en ons het gekuier en gelag en musiek geluister en ‘n reuse handjietennis toernooi met ‘n huge sagte bal gehad.

En ons het WEER gaan lanternbekruip – ander spanne, ander spot…net soveel sports! Daar was mense wat deur die rivier se vlak water geleopard crawl het en ‘n ander ou wat besluit het om vir die res ‘n trench te bou, daarteen besluit het en homself toe daarin begrawe het sodat net sy kop uitsteek en hy die ander kan skrikmaak!

Nog rondes mafia is gespeel, baie potte skaak en eventually het almal in hul chalets uitgekom en in die bed neergeval. Ons het 4 per chalet geslaap en dit het wonderlik gewerk.

Sondagoggend moes ons egter vroeg opstaan om betyds terug in Vryheid te wees om ‘n mimiek in die erediens te doen, maar dit was al drawbac. Ons sou dalk volgende keer eerder later terug gecruise het dorp toe, dan kon ons rustiger opstaan en klaarmaak.

Wat is die punt van hierdie kampe? Om kinders te vermaak? Nee, want dit het hulle sommer self gedoen. Om geestelike waarhede oor te dra? Wel, sonder lesings – na die eerste lanternbekruip het ek hom baie ligweg gereview. Die kinders het self by die ding uitgekom dat, net soos lanternbekruip, kan jy nie kerkwees alleen doen nie. Awesome. Is die doel om verhoudings te bou? Beslis, ja! Daar was 2 ouens saam wat nie regtig deel was van ons jeuggroep voor die tyd nie, maar wat van die kinders van skool af geken het, en dit was great om hulle te sien inskakel. Ook met van die tieners wie se ander vriende ‘n bietjie meer aan die scruff kant is. Dis goed om vir hulle die opsie te kan gee dat ‘n mens jouself kan geniet sonder sigarette, drank en dagga.

Daar was twee couples op die kamp en hulle het gewys hoe gesonde Christentiener couples kan optree. Ek was nie een keer regtig bang dat hulle iewers in ‘n chalet die lakens gaan deurmekaar maak nie. Nie omdat hulle kamtig engeltjies is nie, maar omdat ek weet dis nie die soort verhoudings wat hulle het met mekaar of met my nie.

Kan programlose kerkkampe, waar ‘n mens nie een keer Bybellees nie en net bid voordat jy eet, werk? Ek dink so. Ek kon die naweek in die naam van my gemeente ‘n ruimte skep waar tieners kon ontspan en wegkom en rus en fellowship geniet, sonder om “kerkerig” of dweperig te wees.

En dit is awesome.

“Mango, mango…!”

Julie 20, 2009

Dit was weer tyd vir Skoolverwisselingskamp by Bad-Se-Loop aai-jaai-joegaai! En ek moet sê, teen die 3e keer wat ek daar gekom het, het ek regtig lief geword vir die plek.

Dit was ‘n kamp vol stories, soos kampe maar altyd is. Vol interessante karakters – mense met issues, bitches, snobs, tomboys, kakaanjaers, teologie-studente, kitaarspelers, uitslippers, emo’s en jocks. Daar was ook baie pranks – klokke wat in die middel van die nag onverklaarbaar lui, onderklere wat onverklaarbaar wegraak (of nie), suiker wat in slaapsakke beland en grawe wat teen mekaar geslaan word om mense wakker te maak. Hmm? 😕

Baie grappe is gemaak, veral in die Romeinse baddens en veral die een spesifieke aand saam met die manne (“daai is 5 shots!”). Thanx ouens, ek glo nie ek sal dit sommer vergeet nie!

Daar was baie slogans en goed wat geskree is, om maar ‘n paar te noem:
“A jo ba joe!” – Wilke en TKG
“Ons is vrot, ons is vrot, ons steel jou kind se pop, Borrievrotters!” – Leje en die Borrievrotters
“Pinka Pinka Kroka Kroka Tryyyyyyyyssss!” – Henmar, Ernest en die Pinkakrokatry’s
En natuurlik:
“Mango, mango! Veselperske…” – Derrick en almal

Daar is ‘n oorspronklike nuwe liedjie geskryf en selfs ‘n mimiek op dit uitgewerk (dankie aan Lance en die Silkesnakes) – baie cool. Ons het ook vir Zing ontmoet en ‘n paar sappige stories uit sy lappopmond gehoor.

Daar sal vorentoe seker nog baie reflect word op hierdie spesifieke kamp. Dalk omdat ons besef het ons weet nie regtig hoekom ons sekere dinge doen nie. Dalk omdat ons goeie verhoudings gebou het en tog die waarde van die hele endeavour insien. Dalk omdat nuwe vriende gemaak is en awesome experiences gedeel is.

Ek hoop meer mense kan dieselfde soort ding beleef. Ek voel bevoorreg en geseënd.

ai, die fundies tog…

April 9, 2009

My naïewe “glo soos ‘n kind”-geloof is sekerlik ten sterkste gebreek die dag toe die ma van ‘n goeie vriendin vir my gesê het ek moet my roeping gaan heroorweeg – ek het dit beleef, of dalk het sy dit gesê, dat sy dink ek is nie meer ‘n Christen nie – dalk was sy reg, maar meer daaroor netnou.

Tydens my universiteitsjare het ek en Ferdie Mulder nogals goeie vriende geword. Die vriendskap het egter baie sleg geëindig. Ek het nog nooit regtig daaroor geskryf nie, en gaan ook nie nou nie. Ek haal maar net die woorde aan uit die enigste blogpost waar ek al daaroor gepraat het:

Some of you might remember the Ferdie Mulder case. On that note, for those of you reading Afrikaans, maybe take a look at his view and that of the church here, here and here. But actually this is just a very hurtful part of my own history, if you skip all those links it might be best. UPDATE: All these links seem to have died since I wrote this a year or so ago. If anyone know where they have gone, I’ll appreciate some tips.

Net toe ek gedog het hierdie stukkie van my geskiedenis is agter die rug, toe ontdek ‘n paar mense dat daar geblog word by teo@up deur ‘n klompie teologiese studente, en dit word hulle favourite plek om te comment. Ek is nie seker waarmee hulle besig was nie, maar ek vermoed dat die teorie basies was dat as jy die leerling verkeerd kan bewys, dan is die leermeester outomaties skuldig, of so iets. Hulle het elkgeval duidelik hulle mes hoofsaaklik vir dosente by UP ingehad.

Comments soos hierdie, waar van ons tot bekering opgeroep is, moes die eerste tekens gewees het dat hierdie gesprek nêrens heen oppad is nie.

Wat dit ook duidelik moet maak is al die massas uitnodigings na ‘n persoonlike ontmoeting, en ‘n gesels oor hierdie teologiese sake rondom koffie. Ek nommer sommer die links: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10. Die uitnodiging het lank gestaan, maar skynbaar verkies die aanhangers van watookal mens hierdie beweging moet noem om liewers beskuldigings rond te gooi op die internet. Ek moes tot die konklusie kom dat hulle nie regtig belangstel in gesprek, soos wat Matteus 18 ons tog na roep nie, maar suiwer in publieke afkraking van die ander. Die van julle wat bekend is met die sosiaal-wetenskaplike navorsing, of selfs net die kruisigingsverhalwe fyn gaan lees, sal dit erken as ‘n soortgelyke trick as waarmee die Joodse leiers besig was rondom die kruisiging. As jy nie bekend is met hierdie navorsing nie, maar graag meer sal wil weet, staan die koffie-uitnodiging vir jou ook. Persoonlike ontmoetings is nogals belangrik vir die emerging crowd, vra maar vir Guillaume

‘n Paar ander dinge het my ook by die punt gebring waar ek hierdie post skryf. Een daarvan is onlangse comments wat my net laat besef het dat hierdie kommentatore ‘n totale gebrek aan insig rondom die kerkgeskiedenis openbaar. In ‘n comment wat ek gedelete het omdat dit my voorwaardes nie in ag geneem het nie (ek sal dit email aan enigiemand wat sou belangstel om te sien), is artikel 2 van die NGB as panenteïsties beskryf… nou, as my onderskrywing van die NGB problematies begin raak, dan weet ek nie meer waarheen vorentoe met die gesprek nie. As die feit dat ek met Paulus saamstem oor die algemene openbaring in die natuur (Romeine 1:20) van my ‘n “nie-Bybelse Christen” maak, dan maak dinge vir my nie meer sin nie.

Seth Godin skryf nogals mooi daaroor dat partymaal moet jy maar net ophou terugkyk en werk vir dit waarin jy glo. Ek het Tribes net gisteraand klaargelees. As ek nou woorde uit Lukas 9 heeltemal uit verband kan ruk (of dalk nie), dan is dit iets soos:

“Iemand wat die hand aan die ploeg slaan en aanhou omkyk na wat agter is, is nie geskik vir die koninkryk van God nie.”

Fundamentalisme maak vir my sin. Face it, ons leef in tye waar die kerk verander. Tyd era van Christendom is verby (bl 11-12 van my mini dissertasie van laas jaar, of massas en massas bronne in boeke en op die internet wat jy hieroor kan gaan raadpleeg), en in tye van verandering dan het jy altyd teruggrypings. Fundamentalisme is ‘n voorbeeld daarvan, net jammer hulle gryp terug na iets wat jy nie op enige plek in die geskiedenis van die kerk gaan kry nie (gaan lees gerus Luther, Calvyn, Aquinas, of enige kerkvader).  Ek gaan egter nie langer terugkyk na die pad van die fundamentalisme nie, maar vorentoe op die pad wat ek glo God my gelei het.

Nou, die punt van hierdie ellelange post: Hier by die anderkant het ek gekies vir ‘n anderste benadering. In die woorde van een van hierdie kommentatore, Amanda:

In die ontluikende kerk gaan dit nie oor eng doktrines nie, maar ‘n eerder oor die vestiging van God se Koninkryk hier op aarde deur te lewe in die weg van Jesus.

Ek sou kon sê dat dit vir my oor ‘n paar ander dinge ook gaan, maar daai is nogals ‘n nice opsomming.

Dus, groet ek julle. Ek sit my reis voort om te soek na God hier van die anderkant af. Ek kan julle waarborg dat Tom Lessing sal kommentaar lewer op hierdie post, maar siende dat ek nie weer daarheen gaan link nie, sommer nou die link. Dit is dan ook sommer die blog waarheen ek jou verwys as jy die heksejag op bykans enige predikant van die NG Kerk wil volg. Ek neem vrymoedigheid om vrylik comments te delete wat op hierdie blog verskyn wat enigsins aan hierdie heksejag deelneem, en nie dialoog (soos David Bosch dit mooi verduidelik het) bevorder nie. So weet dit, Kobus, Thomas, Amanda, DTW en wie ook nog lus het vir comment hier. Ek beveel aan dat jy die IMonk se comment policy gaan lees, want ek like dit, en maak dit sommer nou myne ook. Dit geld ook vir my ander blogs.

Daarmee groet ek dan.

op ‘n “kerk-manier”…

November 17, 2008

So, ons is nou proponente! Sterkte (ek het besluit sterkte is meer in orde as geluk in hierdie geval) ook aan Nicole en Tiaan, wat hier blog, en ook die ander vriende wat saam ons daar gestaan het…

Ons het geleentheid gekry om dankie te sê. Almal het dadelik geweet Nicole moet praat, sy is immers die een wat ons verteenwoordig, wat instaat is om almal in liefde bymekaar te hou. Om een of ander random rede is ek ook aangesit om daarmee te help. Nou, oor die hele dankie speach wil ek nie veel sê nie, behalwe dat ek amper begin tjank het toe ek op ‘n plek bietjie in kort die storie van ons klas vertel het, en ook toe ek…

… dit is waaroor hierdie post gaan, oor die eerste keer toe ek ampre getjank het (die storie was die tweede keer). Mens sonder mos nie mense uit as mens dankie sê nie, mens praat oor ma’s en pa’s en boeties en sussies, en dominees en sondagskool tannies, en proffies en klasmaats… maar ‘n paar mense moes uitgesonder word. En oor en oor sou verskillende mense uit die klas sê dat vir wie ons moet dankie sê is ons drie proffies wat aangekla is gedurende ons swot-tyd. Ja, op die detail wil ek nie nou ingaan nie, dis genoeg om te sê dat dit flippen sleg was, en dat die ringe uiteindelik bevind het dat die klagtes ongegrond was.

Het ek gesê dit was sleg? Dit was vrek sleg! Vir ons, maar ook vir hulle. Partymaal kon ons dit sien. Meeste van die tyd het dinge maar net aangegaan soos altyd, maar ons het geweet… dit is sleg. Waarvoor hulle uitsonder? Wel, vir die manier waarop hulle dinge hanteer het. Jy sien, daar is ‘n kerk manier waarop dinge hanteer word. En hulle het dit vir ons gewys. Hulle het vir ons iets geleer van hoe mens optree die dag wanneer die kerk jou begin aanval…

Ek kan nie sê ek gaan die voorbeeld volg nie, partymaal is ek lekker hardekop. Hopelik is dit natuurlik nooit nodig nie, maar op ‘n manier wonder ek… maar as ek ooit op ‘n punt kom waar dit nodig is, hoop ek dat ek hulle voorbeeld gevolg sal kan kry.